Powieść powstała w 1950 r., miała swoją pierwszą, fragmentaryczną publikację w odcinku radiowym. W 1951 r. została nagrodzona przez Komisję Młodzieżową związku Literatów Polskich nagrodą im. Tadeusza Borowskiego. Do wydania powieści w formie książki jednak nie doszło z przyczyn politycznych.
Jedźmy, wracajmy to drugie już wznowienie, wydanego w 1993 przez Wydawnictwo znak, a w 2000 roku przez Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, jednego z najlepszych, najbardziej poczytnych tomów opowiadań wielkiego pisarza. Już w drugim wydaniu Autor przeredagował i uzupełnił tom o pięć nowych opowiadań,
"Zmierzch świata" poza warstwą sentymentalną ma warstwę polityczno-historyczną. Ukraińską. Ukraińsko-polską. Sądzę, że gdybym odszedł od tego wątku, nie byłbym sobą. Zwłaszcza od tej części, w której mieści się tragedia setek tysięcy ludzi. Książka stanowi część "trylogii ukraińskiej". Opowieści o
Drugie, rozszerzone i poprawione wydanie tomu opowiadań, który ukazał się w „Czytelniku” w 1960 r., wzbogacone o kilka tekstów ze skonfiskowanego przez cenzurę pod koniec lat 50. zbioru „Codzienna ściana płaczu” i, jak pisze we wstępie Włodzimierz Odojewski, „kilka nowel zachowanych u mnie w teczce
Po latach Odojewski znów powraca do katyńskiej tragedii, tłumacząc to w jednym z wywiadów radiowych, rażącym brakiem zainteresowania zmerkantylizowanego kraju (wyzwolonego już przecież przed przeszło dekadą z sowieckiej zależności) wobec bolesnych momentów własnej historii. W trakcie pisania autor
Główny wątek tej powieści to historia autentycznej próby, podjętej na przełomie 1945-1946, zainscenizowania w Polsce procesu katyńskiego, mogącego, czy nawet mającego uprzedzić proces norymberski i udowodnić jednoznacznie winę Niemców.
Czas odwrócony to studium człowieka dręczonego wyrzutami sumienia, który w miarę rekonstruowania zepchniętego w niepamięć zdarzenia odkrywa, że tak naprawdę już nie żyje, a ostatnie niezwykłe jego przygody są jedynie zaświatową psychodramą, która służy przypomnieniu i uświadomieniu mu swego udziału
Przyglądałem się jej ze wzrastającym zainteresowaniem: była ubrana dobrze, chyba modnie (jeżeli w ogóle na tym się znałem), choć w sposób niezwracający uwagi, w dobrze skrojone ciemne spodnie i czarny, półluźny sweterek, obcisły tylko na ramionach i rękach; do tej arcyskąpej charakterystyki, w jaką
„Zabezpieczanie śladów” zawiera sześć opowieści (napisanych w latach 1963-1983) ukazujących Polaków przymusowo wywożonych podczas ostatniej wojny na Wschód oraz ich tragiczne, śmiercią obficie znaczone losy w radzieckich łagrach i więzieniach, w syberyjskich kopalniach, przy budowaniu kanałów,
